paardencoaching

Het is een zonnige woensdagochtend in september. In alle vroegte rij ik richting mijn eerste paardencoach sessie. Ik voel spanning maar ben ook nieuwsgierig. Kunnen paarden echt mijn stemming aanvoelen en nog interessanter vind ik om te ervaren of ze daadwerkelijk kunnen reageren op mijn vraag die ik wil gaan inbrengen. De weg ernaar toe is prachtig en ik kom steeds wat meer in een ontspannen modus.

Aangekomen op de plek van de coaching staat Roger me al op te wachten.

Wat een mooie plek en wat zijn er veel paarden. Ik geef schoorvoetend toe dat ik best bang ben van paarden maar dat mijn nieuwsgierigheid naar wat paardencoaching kan opleveren me heeft overgehaald deze sessie te gaan ervaren.

We praten eerst over mijn achtergrond en mijn werk en Roger vertelt wat over zijn werk en hoe hij is gestart met paardencoaching. We observeren de paarden en Roger vraagt me wat ik voel als ik naar de paarden kijk. Inmiddels zijn er al enkele paarden die mijn aanwezigheid hebben opgemerkt en komen kijken wie ik ben;-) Ik merk dat ik bij de verschillende paarden elk een ander gevoel ervaar. Zou het dan toch zo zijn dat mens en paard elkaar daadwerkelijk zo goed en snel aanvoelen!?

We gaan het weiland in waar de paarden staan en lopen een stuk na een tijdje staan we stil en praten over mijn vraag. We kijken en observeren hoe de paarden reageren. Het is opmerkelijk dat paarden reageren op mijn emoties. Dit voelt fijn, maar is voor mij wel wennen.


De kracht van paardencoaching

paard-weide-zonSommige paarden houden afstand en andere komen wat dichterbij. Naarmate we verder in mijn vraag zijn gedoken krijg ik steeds meer geloof in mijzelf en is de twijfel aan het verdwijnen; ik hoef geen drempel te ervaren maar moet en kan de stap gewoon gaan zetten.

Gedurende deze momenten in het gesprek ontstaat er een bijzonder mooi en emotioneel moment tussen mij en twee paarden. Een paard komt dichterbij en aait mij als het ware met zijn gezicht, dit betekent dat hij mij toestemming geeft. Een ander paard staat wat te trappelen met zijn benen en ik herken mijzelf opeens in het paardje, dit benoem ik en opeens loopt hij op me af;-) ik begin het paard te aaien. Roger vraagt mij hoe dat voelt:  het geeft aan dat ik mijn eigen ruimte nog moet creëren.  Roger geeft aan dat ik dat kan doen met dit paard. Ik duw het paard zacht van me af en ga op de plaats van het paard staan. Dit voelt vreemd voor mij, omdat ik dit gewend ben, maar ik ben ook trots op mijzelf. Dat ik mijn eigen ruimte inneem is duidelijk voor mijzelf en het paard, beide zijn hiermee tevreden.

Ik realiseer me dat ik mijn vraag heb kunnen verhelderen door middel van Roger en de inzet van de paarden. Er is werk te doen, waarmee ik vol zelfvertrouwen aan de slag ga. Wat een mooie ochtend was dit. Dank Roger.

Ik rij opgewekt en vol zelfvertrouwen terug naar huis. Vanaf vandaag kijk ik heel anders naar paarden en ook een beetje naar mijzelf.





Laat hier jouw reactie achter

Twitter