Ik wist een beetje wat me te wachten stond. Tijdens de kennismakingssessie had ik al ervaren dat het geen spielerij is in de wei. Al ziet het er vanaf een afstand wellicht zo uit.

 

Grip op energie en eigen kracht

De ervaring met de 1e keer paardencoaching was voor mij reden om deze coachingsvorm verder in te zetten.
Ik wil meer grip krijgen op mijn energie en eigen kracht. Het bewust kunnen beïnvloeden en er mee werken. Voor mezelf, maar ook in groepsverband.
De 1
e keer hadden de paarden me zonder blikken of blozen teruggegeven dat mijn verlangen om contact te maken juist afstand creëert. Teveel in mijn hoofd. Teveel verwachtingen. Te doelgericht. Niet in het nu. Niet in contact met mezelf en daardoor geen ruimte voor verbinding.
Dat moest veranderen.

6 sessies paardencoaching

Tussen februari en juni heb ik 5 sessies bij Roger gevolgd. En één sessie met Linda van Silfhout om een specifiek onderdeel uit te diepen. In overleg besloten we om vooral met Seno, het paard van Roger, te werken. Dus meer 1-op-1 sessies. Overzichtelijker en ook ruimte om meer direct connectie met 1 paard te krijgen. Een goed fundament om mee te oefenen.

Iedere sessie was weer anders. Roger tuned super in op dat wat is. Geen vooropgesteld lesplan. Wel een stip op de horizon waar naartoe gewerkt wordt. Maar de weg ernaar toe wordt per keer bekeken. Alleen dat was voor mij al een hele ervaring. Door mijn dominante oranje drijfveer ben ik sterk gefocust op resultaat. En daar hoort een gedegen voorbereiding en planmatige aanpak bij. Geen ruimte voor ‘dat-wat-is’, geen energie voor connectie met mezelf en laat staan met de groep. Alles gericht op zsm bij het gewenste eindresultaat te komen.  En dat was altijd héél hard werken.

Één keer heb ik zelfs geen voet in de wei gezet.

En ben ik vooral bezig geweest met leren in het nu te zijn. Wat zie je? Voel je? Hoor je? Waar zit je met je gedachten?
De keren in contact met Seno waren zeer wisselend. Hij daagt uit, test je en soms had ik ook het idee dat hij me maar erg irritant vond. Maar iedere keer gaf hij feilloos aan waar ik zit met mijn energie.

 

De belangrijkste doorbraak was de keer dat ik eigenlijk helemaal geen zin had

Weerstand in mijn hele lijf. En het weer was ook prut. Sta ik daar, in de regen, aan de wei.
Het interesseerde me op dat moment helemaal niets. Seno niet, Roger niet en het hele gedoe niet. Ik liep de wei in met een houding “het zal me worst wezen wat je doet” en zie daar ……… niet alleen Seno maar de hele kudde kwam naar me toe en liep achter me aan. Nieuwsgierig, open, uitnodigend en volgend.

Rust, vrijheid en energie

Wow, wat een ervaring!
En wat een inzicht: leg de lat lager, doe niet zo je best en blijf bij jezelf. Toen voelde ik waar die energie en dynamiek in mij zit. En hoe ik daar mee kan spelen. 
Dat geeft enorm veel rust en vrijheid. Het harde werken is, voor het grootste deel, voorbij. Ik kan het laten flowen en dat creëert verbinding en dan kan er goed samengewerkt worden.
Natuurlijk heb ik nog mijn stippen op de horizon en wil ik erg graag dat het gewenste resultaat bereikt wordt. Dat zal nooit veranderen. Zo ben ik nu eenmaal. Maar ik weet nu wel hoe ik anderen daarin kan uitnodigen om samen de schouders eronder te zetten. In plaats van ze steeds te moeten voortjagen of van mijn bagagedrager af te slaan. Want dat is hard werken.
Die tijd is voorbij, dankzij de training van Roger en zijn eigen-wijze maar o zo eerlijke Seno.

 

Maddy Kloet
September 2017



Laat hier jouw reactie achter