Sail2connect

Vrijdagochtend, 10 uur. Op weg naar de jachthaven van Sloten. Ik ben door Roger Rutten uitgenodigd om kennis te maken met hem en met zijn Platbodem. Als leek op het gebied van alles wat vaart kan ik me er niet echt een voorstelling van maken. Maar ik vind het altijd leuk om nieuwe dingen te ondernemen. Nieuwe mensen te ontmoeten onder nieuwe omstandigheden. De zon schijnt aan een strakblauwe hemel dus wat wil je nog meer. Ik rijd met een smile richting Friesland.

In de jachthaven is het even zoeken tussen de wirwar van boten, maar eenmaal aangekomen, word ik aangenaam verrast door de stijlvolle, klassieke ‘Zeeschouw’ van Roger die tussen de overwegend moderne, ‘plastic’ boten positief opvalt. Het vele hout aan de boot glimt je tegemoet en je kunt zien dat dit een boot is die met liefde onderhouden wordt. De naam ‘Het vrije leven’, belooft veel goeds. Na een straffe schippersbak koffie en een korte kennismaking met de andere twee gasten, varen we uit. Er wordt in goed overleg besloten om niet te zeilen, maar lekker te genieten van de zon, wind en de rust die in deze periode op het water weergekeerd is.

Eenmaal uit de haven en in breder water biedt Roger mij aan om het roer over te nemen, dat eigenlijk een helmstok heet. Zo leer je ook nog eens wat. Een boot van 10 meter lang in een rechte koers houden valt echter nog niet mee en dit leidt soms tot een lichte ‘zwabberkoers’. Ik moet dus regelmatig herstellen en bijsturen. Tegelijkertijd moet ik focussen op oriëntatiepunten die bepalend zijn voor onze koers en rekening houden met de andere boten op het water. Ik vind het eigenlijk best hard werken! Ik vind het dan ook een prettig idee dat Roger, als kundig schipper, naast me staat en in kan grijpen mocht het nodig zijn.


Koers houden

IMG_0964Het is vervolgens heel bijzonder wat die ervaring van het letterlijk en figuurlijk aan het roer staan met mij doet. Ik krijg ineens allerlei inzichten in mijzelf maar zie ook allerlei raakvlakken met het functioneren van organisaties. Het ‘gezwabber’ als resultaat van mijn ‘stuurmanskunsten’ confronteert mij met mijn behoefte aan ‘de kortste weg’. Zo recht mogelijk op mijn doel af gaan. Ik vermijd het liefst onnodige omwegen. Dit is niet nieuw maar toch komt dit nu op een ander niveau en overtuigender binnen. Ik realiseer me des te meer dat dit mijn kracht, maar ook mijn valkuil is omdat het in organisaties niet altijd mogelijk is om recht op je doel af te gaan. Soms is het nodig om omwegen te nemen. Anderzijds als er in organisaties te veel ‘gezwabberd’ wordt is de kans groot dat er veel achter de feiten aangelopen wordt en dat men alleen maar ‘pleisters aan het plakken’ is.

Er zijn wat mij betreft nog veel meer parallellen te trekken tussen varen en organisaties. Het focussen op oriëntatiepunten in de verte om de koers te bepalen en te behouden, kan een metafoor zijn voor het hebben van concrete, duidelijke (organisatie) doelen en daar naar toe te werken. Het rekening houden met andere boten op het water kan de vraag oproepen hoe je als organisatie anticipeert op externe invloeden en gebeurtenissen. Het samen zeilen kan veel inzicht geven in de bedrijfscultuur, in sfeer en samenwerking. Wie neemt het voortouw, het initiatief en wie neemt er een meer afwachtende houding aan? Vallen er mensen ‘uit de boot’? Maar ook of er vertrouwen is in elkaar en in de persoon die aan het roer staat. Op al die vragen zou je antwoord kunnen krijgen op een prachtige boot waarop het ook gewoon genieten is. Ik heb in ieder geval genoten van de zon, de wind, het water, de mooie natuur, het gezelschap en de prettige gesprekken met elkaar.





Laat hier jouw reactie achter

Twitter